Terapia R.E.S.T.

Historia floatingu...

Amerykański lekarz, neurolog, psychoanalityk, pionier badań nad izolacją psychiczną - John Cunningham Lilly (1915 - 2001) dla przebadania jak zachowuje się mózg pozbawiony całkowicie bodźców z zewnątrz skonstruował w 1954 roku zbiornik izolacyjny. Ciemny dźwiękoszczelny zbiornik, w którym w ciepłej, osolonej wodzie unosiło się ciało osoby badanej oddychającej przez specjalne rurki w nałożonej na twarz masce. Badano reakcje mózgu w warunkach ciszy, kompletnego braku bodźców termicznych i dotykowych. Lilly dzięki budowie zbiornika obalił przypuszczenia o niekorzystnym działaniu deprywacji sensorycznej na komórki mózgowe. Liczne eksperymenty pokazały, że niektóre funkcje mózgu są stymulowane podczas takiej izolacji, a w pewnych momentach zwiększa się nawet kreatywność. Lilly analizował skuteczność zbiornika na przestrzeni kilku dziesięcioleci, najpierw na sobie i swoich współpracownikach. Swoje działania kontynuował w założonym specjalnie w tym celu instytucie badawczym.

Zbiorniki izolacyjne były początkowo nazywane zbiornikami deprywacji sensorycznej. Nazwa ta została jednak zmieniona, ponieważ stwierdzono, że termin „deprywacja sensoryczna” negatywnie nastawiał potencjalnych użytkowników zbiornika. W późnych latach siedemdziesiątych dr Peter Suedfeld i dr Roderick Borrie z University of British Columbia zaczęli eksperymentować z terapeutycznymi korzyściami tej techniki. Zmienili oni jej nazwę na REST czyli Restricted Environmental Stimulation Therapy (z pol. Terapia Ograniczonej Stymulacji Środowiskowej) lub Flotacja REST. Zbiorniki są obecnie używane podczas medytacji, modlitwy, w procesie relaksacji oraz w medycynie alternatywnej.